Germanizacja na następstwo rozwoju oświaty również komunikacji czyniła do wnętrza XVIII wieku szybkie postępy. Schultze zauważył, że gdy mąż umrze również z przedtem w dalszym ciągu trzy inne osoby, pies z kulawą nogą we wsi Süthen nie będzie wiedział, jako po drzewiańsku nazywa się pies. Można z tego wnioskować, że językiem drzewiańskim mówili naokoło 1730 r. wprzódy ledwie populacja do wnętrza średnim wieku dodatkowo starsi. Inne źródła wspominają, że młode siły wykpiwała starych mówiących po drzewiańsku. W 1751 nieznany podróżny zauważył, że o "Wendach" miejscowa społeczność niemiecka mówiła z pogardą dodatkowo wstrętem, oraz również twierdziła, że ich zbiór znaków poprzednio szczerze wymarł.
Zanik języka Drzewian był murowany wobec jego całkowitej izolacji do wnętrza ognisko niemieckojęzycznego obszaru, braku ustalonej normy literackiej języka (dużych różnic wśród dialektami), wybitnie niskiego statusu języka także germanizacyjnej polityki miejscowych władz.
Ostatnia kobieta, mówiąca po drzewiańsku, umarła wewnątrz 1756. Niektóre wyrażenia innymi słowy słowa drzewiańskie mogły znajdować się w dalszym ciągu używane do początków XIX wieku.
Do obecnie są widoczne wewnątrz miejscowych dialektach północnoniemieckich zapożyczenia z języka Drzewian: mieszanie rodzajów, niekonsekwentne używanie słów posiłkowych haben/sein do wnętrza czasach złożonych, zapożyczenia słownikowe plus opuszczanie rodzajnika poniżej rzeczowniku.
Pozostały do wnętrza dawnych wsiach drzewiańskich ślady charakterystycznego słowiańskiego budownictwa drewnianego i szyk zabudowy, w środku której świątynia znajduje się ułożenie ciała głównym placem wiejskim (dawnym miejscem zebrań starszyzny). Zachował się ponadto żeński wygląd zewnętrzny plebejski (coraz rzadziej spotykany).