XVIII wiek przyniósł pierwsze danie badania języka plus kultury Drzewian (na fali romantycznego zafascynowania ludowością). Po kiedyś najwyższy o języku słowiańskim do wnętrza Wendlandzie wspomniał tęgi łeb Gottfried Wilhelm Leibnitz. Po przed badania podjęli przede wszystkim miejscowi pastorzy ewangeliccy, którzy sporządzili pierwsze danie fonetyczne zapisy dialektów.
Z końca XVII wieku pochodzi wiodący prym nieznany słownictwo dialektu z okręgu Danneberg. W 1750 Johann Friedrich Pfeffinger napisał sukcesywny słownictwo niemiecko-drzewiański. W tym samym roku pastor ze wsi Wustrow Christopher Henning (1649-1719) napisał najobszerniejszy plus najważniejszy zasób leksykalny Vocabularium Venedicum (na podstawie informacji uzyskanych odkąd rolnika Johanna Jenieschge ze wsi Klenow).
W 1809 regionalny medyk Johann Heinrich Jugler (1758-1812) wydał Vollständiges Lüneburgisch-Wendisches Wörterbuch (Kompletny słownictwo lunebursko-wendyjski).
Autorem w najwyższym stopniu obszernego dzieła dotyczącego Drzewian był Johann Parum Schultze (1677-1740), rolnik drzewiański ze wsi Süthen (okręg Lüchow), który do wnętrza 1730 napisał w środku języku niemieckim kronikę: Die Wendländische Bauernchronik des Johann Parum Schultze (...) und ein Kleines Wendisches Lexicon, która prócz tego słownika zawierała podobnie wzory rozmów niemiecko-drzewiańskich. Kronika ta oparta jest na opowiadaniach rodziny autora, noszącej nazwisko Niebur (Johann Parum przyjął przezwisko Schultze [sołtys] po swoim ojcu). Książka opisuje ostatnią epokę w środku historii Drzewian od momentu czasów wojny trzydziestoletniej, gdy do wnętrza okolicach Lüchow'a zbiór znaków drzewiański był wewnątrz powszechnym użyciu. W 1640 istniał w dalszym ciągu użytek wielkanocnych wędrówek młodzieży drzewiańskiej po okolicznych wsiach, która zbyt śpiewane po drzewiańsku pieśni otrzymywała w środku podarunku jajka także kiełbasę. Ten plus inne obyczaje dotychczasowy wskroś miejscowe władze niemieckie postrzegane w charakterze gorszące. Niechętny był też stanowisko ludności niemieckiej do ich drzewiańskich sąsiadów. Miejscowi nauczyciele narzekali, że zbiór znaków wendyjski utrudnia dzieciom wchłanianie wiedzy dodatkowo z trudem go wykorzenić.